BİR KİTAP; GEZGİN

Bir şeyi tanımanın ya da tanımlamanın en kolay yolu ona bir yafta yapıştırmaktır herhalde. Peki hiçbir tanımlamayla köşeye sıkıştıramadığınız bir kitap hakkında ne yazılabilir?
Masal anlatma konusundaki becerisini, kahramanlarına her gece farklı bir masal anlattırarak gösteren hatta kısa bir binbirgece yaratan ve romanın adına uygun olarak hiçbir şeye saplanmayıp tam sizin alıştığınız noktada tarzını değiştiriveren bir yazar.
Başladığımda ”işte Tarantinovari bir hikaye, bundan iyi bir film çıkar” dediğimi hatırlıyorum. Biraz ilerleyince Borges’e öykünen bir fantastiğe bulaştığımı zannettim. Ama Borges değildi, Tarantino hiç değil. Sonra bana bilmem kaç yıl önce adını hatırlamadığım bir tapınağın kapısında yazan ” Kendini Tanı!” emrini kendine şiar edinmiş psikanaliz soslu bir romanla karşı karşıya olduğumu hissettiren sayfaları geçtiğimi hatırlıyorum. Bütün bunlar öyle bir hızda oluyor ki arada mola verip başdönmesinin geçişini beklemek gerekiyor. Tabi romanın süratinden bahsediyorum. Kadın kahramanımızın motosikleti hızında, kısa cümlelerin birbirini kovaladığı -o kısa cümlelerin peşinden sizi de sürüklediğini söylemeliyim- aksiyondan fantastiğe, oradan ninelerimizin masal diyarlarına ve o diyardan da son sürat psikanalize ve modern edebiyata koşturan bir roman karşımızdaki.
Ben edebiyat eleştirmeni değilim, reklam yazarı da değilim ama her ne kadar reklam kokacak gibi olsa da bu roman için hani film dvd’lerinin arka kapağında ”İnanılmaz, müthiş, sarsıcı vs vs” yazar ya… İşte bu abartılı gibi görünen tanımlamalar bu kitaba tabiri caizse cuk oturuyor.
Eğer ne okusam sorunsalıyla uğraşıyorsanız şu an, vakit kaybetmeden bu kitabı alın ve okuyun.

Bu yazı 625 kişi tarafından okundu.