Der Baader Meinhof Komplex
Yazan: Cemal VARHAN 15 Mayıs 2009
Kategori: SİNEMA
Andreas Baader,Ulrike Meinhof ve Gudrun Ensslin’in başı çektiği Kızıl Ordu Fraksiyonu bombalama ve adam kaçırma eylemleriyle 70′lerin Almanyasında adeta terör estirmektedir.Kendilerini terörist olarak görmeyen,gerilla hatta devrimci olarak tanımlayan ve daha iyi bir toplum için savaştığına inanan grup,kanlı eylemleriyle kendi insanlıklarını da kaybetmektedir.Onları en iyi anlayan kişi,peşlerindeki Alman polisinin başı Horst Herold’dır.Herold;Baader,Meinhof ve Ensslin’i yakalamayı başarsa bile bunun buzdağının görünen taraf olduğunu bilir.
Konusu yukarıda özetlenen filmin aslında çok büyük bir misyonu var. Film her ne kadar Almanya merkezli olarak şekillense de, gerek film içinde küresel terör işbirlikleri ve terörün toplum içersinde kendine nasıl yer bulduğunu ve geliştiğini anlatan yüzeysel kalmış da olsa cesur bir film.
RAF adıyla da bilinen Kızıl Ordu Fraksiyonu’nun 70’li yıllarda Almanya merkezli olarak yaptıkları eylemleri kuruluşundan sonuna kadar yarı belgesel nitelikli olarak ele alan bir filmle karşı karşıyayız.
Şiddet eylemlerine doğrudan karışmayan Ulrike Meinhof’un özel yaşamındaki tatminsizliği kocası ile yaşadığı sorunlar ve girdiği tartışmalarda maruz kaldığı pasif söylemlerinin ardından aktif sürece geçişi. Bu süreçte Gudrun ile Baader in Bonnie ve Clyde çizgisine yakın bir aktivist olmalarıyla her ne kadar eylemin adı Baader-Meinhof olarak geçse de daha çok Baader-Gudrun çizgisinde ilerleyen bir örgüt halini alıyorlar.
Almanya’da 70’li yılların sağ politikaları sonucunda 68 kuşağının devam eden süreci olarak 70’lerin başında Almanya’yı kasıp kavuran bu örgütün nasıl oluştuğuna nasıl sempatizan topladığına ışık tutmayı amaçlayan film süre olarak çok uzun gibi görünse de (150 dakika) aslında ele aldığı olaylar ve üstlendiği misyon söz konusu olunca yarı belgesel özelliğiyle bu süre bile yetersiz kalıyor.
Filmin en zayıf noktalarından biri aslında en çok dikkat çekmek istediği bölümlerden biri olarak da karşımıza çıkıyor. 2. ve 3. nesil sempatizanların katılımları ile ilgili gerek polis gerek örgüt liderleri ile betimlenmeye çalışılmış çözümleme süreci belki de birkaç sempatizanın katılımını öyküleyerek çeşitlendirilebilirdi. Film içersinde elebaşları içerde iken örgütü yöneten Peter Brook karakteri (ki zaten hapisten çıkan Brigitte Mohnhaupt ile yeni Bonnie ve Clyde onlar oluyor.) birinci nesil ile direk temasa girerek ve hikayesini birinci ağızdan Gudrun ile paylaşarak seyirciye sunulmuş. Keşke gurup içerdeyken örgüte katılmış kişileri de sadece betimleme ile kalmayıp örnekleme ile de izleyiciye sunmuş olsalardı. Böylece polis müdürü nün zeki açıklamalarının kaynağını görebilseydik. Ya da avukat’ın açlık grevi devam eden ama ölmek üzere olan müvekkili için yardım çırpınışına umursamaz tavırlar ile bahaneler bulunmasının ardından örgüte destek verişini verdikleri gibi örnekler olsaydı.
Film tüm kadro’nun yakalanmasının ardından terör eylemlerinin durmayacağını söyleyen polis müdürünü haksız çıkarmayıp aksine giderek daha da şiddet ve kan içeren bir hale dönüşürken hapishane sahnelerinde şiddetin her türlü uygulamalarına da izleyicinin gözleri önüne seriyor.
1968 kuşağıyla başlayıp 70’li yılları kasıp kavuran RAF örgütü ile ilgili olmasının yanında terör ve toplumları terör e iten sebepleri sorgulamaya çalışması ile başarılı sayılabilecek bir film diyebiliriz. Keşke bu kadar uzun bir dönemi ele almasa ya da daha uzun bir süre ile karşımıza çıksaydı.
PAYLAŞ
Bulsara tarafından 15 Mayıs 2009 02:46 tarihinde
İnsan filmi izlerken süresini bilmiyor ise sürekli olarak yahu film bitecek nasıl bağlayacaklar bu filmin sonunu diye kurdeşenler döküyor. Velakin film bitmedikçe bitmiyor filmin sonunda ne kadar uzunmuş yerine sadece bu kadar mı duygusuyla kalakalıyorsunuz.
Keşke ülkemizde de bu gibi çalışmalar yapılsa. Mahsun Kırmızıgül gibi insanların çıkıp da klişe ve şiş kebap yanmasın filmleri yerine böyle bir filmi görmek isterim.