Katiller Komitası

Katiller Komitası yazılarını gerek kendi sitesi Boş Arsa‘da gerekse Serbest Yazarlar Platformunda takipettiğim Cüneyt Uzunlar‘ın ilk kitabı.

Kitap hakkında öncelikli söz sahibi yazarıdır. Buradan yola çıkarak Katiller Komitası hakkında yazarı Cüneyt Uzunlar’ın yazısını aşağıya aldık. Yazıyı da kitabı da keyifle okuyacağınızı umuyorum.

…

”Katiller Komitası ilk hikâye kitabım. Hikâyelerin çoğu 1990’ların sonunda yazıldı. Kitapsa 2005’de yayınlandı. Kitap yayınlandığı sıralar çoktan başka üslûpta yazmaya başlamıştım. Doğru. Bir üslûpta karar kılmadım…

Katiller Komitası mükemmeliyetçi bir dönemimin ürünü sayılabilir. Her bir hikâyeyi ortalama yirmi kez yazmışımdır. Kule en sevdiğim metinlerin başında geliyor. Belki tüm kitabı Kule için kurmuş olabilirim. Aradan nerdeyse beş yıl geçti…

Üç Deniz hâriç hikâyelerin tümü için uzun hikâyeler diyebiliriz. Hatta yarıdan çoğu kısa romana teğet geçmiş sayılabilir. Sanırım bu kitabın toplamı oluşurken kaçış, toparlanış, geri dönüş ve çarpışma şeklindeydi hayat…

Şurası açık eğlenmek için yazıyorum. Dünyadan kopmak için yazıyorum. Dediğim gibi dünyaya daha güçlü bağlanmak için. Öyle. Dikkatimi bir meseleye kitleyerek eğlenebiliyorum. Matematikçinin eğlencesine benzer bir eğlence bu. Hazcıyım doğru. Ama düşünmek, öğrenmek, çarpışmak birer haz, eğlence. Annem beğenmediğim yemekleri yemediğim yahut sadece birkaç kez yediğim için beğenmediğimi söylerdi. Haklıydı. -Daha da ileri gidip beğeni ile alışkanlıklar arasında bağıntıları gördüm.- Zavallı abilerimse düşünmenin kötülüğünden söz ederlerdi. Çünkü takıntılarını, hastalıklı kaygılarını, dikte etmeyi salt düşünce/düşünmek sanırlardı …

Yalınlık öteden beri derdim. Fakat yalınlaşmak çok güç. Birikim gerektiriyor. Öyle ki birikim görünmesin. Katiller Komitası’nda yalınlık arzusuna rağmen sanırım birikim kendini gösteriyor…

Bu kitapta fantastik kurgu ile politik içeriği -özellikle Ejderha, Katiller Komitası ve Güneş Ülkesi’nde göze batar biçimde- kaynaştırmaya çalıştım. Keza Sankişot’da da göze batar biçimde politik dili zorlamışım gibiydi ama onda güçlü bir ironi vardı galiba. Okur bunu ayrımsar kanımca. Ayrıca politik içeriğin kime ne zararı olabilir ki? En fazla katılmazsın. Karşı çıkarsın. Yani seni her koşulda hareketlendirir. Uyuşturucu, kuskun, otuzbirci, sevgi kelebeği, mıymıy, uyuzunu kaşıyan anlatılar zaten pek yaygın ve de örgün her dönem. Ayrıca onlar da bir politik kuşatmaya tekabül ediyorlar.

İnsanların barış içinde yaşadıkları, sınıfsal üstünlüğün, hiyerarşinin olmadığı, hemen herkesin -tabi zorla değil- hastalıklara, ölüme, uzayın sonsuzluğuna, bilmeye, üretmeye kafa yorduğu ve üretimle tüketimin orantılı yürüdüğü bir ev, bir mahalle, bir yurt, bir dünya arzuluyorum. Bu arzumu her edimime bulaştırmaya eğilimliyim. Başaramıyorum tabi. Başaramadığımı da yazıyorum başardığımı da…

Katiller Komitası hikâyesi kendi başına politik bir hikâye. Konusunu baba Puşt zamanından alıyor. İlk Irak saldırılarından. Yani yirmi yıl öncesinden. Ama tuhaf olan şu ki okunduğunda bu emperyalist saldırıyla doğrudan ilişkilendirilemiyebilir. Sanırım o zamanlar emperyal vahşetin küçük ölçekte rasyonellerini sorguluyordum…

Beş yıldır kitaptan uzağım. Buraya yazdıklarım sadece hatırladıklarım. Öyleyse Kule’nin bitiş cümlesi gibi bitireyim. “Hatırlamak unutmanın bir biçimi değil mi?”… ”

Cüneyt Uzunlar

Kitap hakkında Radikal gazetesinde çıkan yazıya da BURADAN ulaşabilirsiniz.

Bu yazı 441 kişi tarafından okundu.