ÜŞENİYORUM O HALDE EGELİYİM

Biz Egelilerin ne kadar uyuşuk ve üşengeç olduğu bilinir… Mesela Dalaman ovası sakinleri taburede oturamaz, Efes harabelerini geziniz sandalye formatında bile birşey yoktur, adamlar yemeği bile uzanarak yemişler…

Çalışmayı pek sevmeyiz, randevularımıza geç kalırız… Bu liste uzatılabilir, ama işin içinde keyif varsa hiç üşenmeyiz nedense…

Bir sofra kurulacaksa, balığa çıkılacaksa… Bilindik bir sözü uyarlamak gerekirse;
Gökte eğlence var deseniz merdiven ararız:)

Bu işin mizah tarafı,ciddi konuşacaksak;  sorumluluk, duyarlılık deseniz yine kalkar geliriz; Cumhuriyet Mitinglerinin İzmir’deki coşkusunu bir hatırlayınız… Henüz Kurtuluş Savaşı başlamadan tüfengini alıp dağa çıkan efelerimizi düşününüz… Ata’nın İzmir sevgisi boşuna değil elbette…
Bir toplumun huyunu suyunu kullandığı dil eleverir. Bizim dilimiz ya da şivemiz kısaltmalar üzerine… Fiillerimizdeki şimdiki zaman eki -yorum/-yorsun/-yor değil, -yom/-yon/-yo’dur:)

Tolga Çandar bir konserinde anlatmıştı; Milas ya da Bodrum taraflarında henüz turizm bu kadar gelişmemişken barda bira isteme sahnesi;
-Bizimoğlan bene bi dene bira verive.
Turizm sonrası aynı sahne;
-Bizimoğlan bene bi dene bira verebilii misin?
Değişen zamana ayak uydurmak diye buna derim ben gari…
Bizde bağnazlık yok mu? Olmaz mı?
Eskiden Marmaris, Bodrum vb yerlerde miras paylaştırılırken erkek evlatlara verimli tarlalar, kızlara deniz kenarındaki ekilmez biçilmez topraklar verilirmiş… Turizmin gelişmesiyle olanları anlatmaya gerek yok, Allah’ın Sopası desek yeterli:) Ee boşuna dememişler ”Ev alacaksan tuğladan, kız alacaksan Muğla’dan!” diye…

Bu yazı 315 kişi tarafından okundu.